Słynni absolwenci

 

prof. dr, dr h. c. Edward Szczepanik

OSTATNI PREMIER RZĄDU RP NA UCHODŹSTWIE

Profesor Edward. F. Szczepanik urodził się 22 sierpnia 1915 r. w Suwałkach, gdzie ukończył Gimnazjum im. Karola Brzostowskiego. Magisterium wyróżnione nagrodą uzyskał w Szkole Glównej Handlowej w Warszawie w r. 1936. Po odbyciu służby wojskowej otrzymał stypendium Funduszu Kultury Narodowej na dalsze studia w Londynie w latach 1937-38. Pracę akademicką rozpoczął w r. 1938 jako asystent prof. Edwarda Lipińskiego w SGH w Warszawie.Profesor E.F. Szczepanik wziął udział w kampanii wrześniowej i po internowaniu na Litwie był więziony w Z.S.S.R. (m. in. w Kozielsku i na półwyspie Kola). Jako oficer 5 PAL, przeszedł szlakiem Armii Polskiej na Wschodzie i walczył we Włoszech, gdzie został kapitanem w Dowództwie Artylerii 2 Korpusu, po wojnie zaś majorem. Uzyskał Krzyż Walecznych w bitwie o Bolonię, dwukrotnie Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami i Croce al Merito di Guerra oraz szereg wojennych medali polskich i brytyjskich.
Po wojnie wrócił do pracy akademickiej. Uzyskał drugie magisterium nauk ekonomicznych i doktorat filozofii w Uniwersytecie Londyńskim. Pracę akademicką kontynuował w Rzymie, Londynie, Hong Kongu i w Sussex. Opublikował kilkadziesiąt artykułów naukowych i 12 książek, poświęconych rozwojowi gospodarczemu, badaniom dochodu narodowego i ekonomice rolnictwa. Był doradcą ekonomicznym w kilku organizacjach międzynarodowych (U.N. High Commisioner for Refugees, Economic Commission for Asia snd the Far East, International Coffee Organisation) i w Rządowej Komisji Planowania w Pakistanie z ramienia Uniwersytetu Harvarda. W latach 1963-77 pracował w Food and Agriculture Organisation of the United Nations w Rzymie, gdzie m.in. był dyrektorem kursów planowania rolniczego i kierownikiem studiów polityki rolniczej. Równocześnie, w okresie rzymskim, brał czynny udział w polskiej pracy społecznej na stanowisku Prezesa Rady Polaków we Włoszech i Delegata Rządu RP na Uchodźstwie przy Stolicy Apostolskiej.

Ostatni Premier Rządu RP na Uchodźtwie był Ministrem Spraw Krajowych w latach 1981-86. 7 kwietnia 1986 r. przejął obowiązki Prezesa Rady Ministrów i pełnił je do jej rozwiązania 22 grudnia 1990 r. Przewodniczył Komisji Likwidacyjnej Rządu RP na Uchodźstwie (1991-92) i do r. 1995 był prezesem Polonia Aid Foundation Trust w Londynie. Członek Komitetu Obywatelskiego Pomocy Uchodˇcom Polskim (1947-1953), założyciel i prezes Instytutu Badania Zagadnień Krajowych oraz Koła Wychowanków SGH w Londynie, był dziekanem i jest obecnie profesorem ekonomii politycznej w Polskim Uniwersytecie na Obczyźnie. W latach 1986-95 był powiernikiem Polskiej Fundacji Kulturalnej w Londynie. Od r. 1981 jest prezesem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie. Przewodniczył II i III Kongresowi Kultury Polskiej na Obczyźnie (1985 i 1995) i kierował wydaniem ich prac (21 tomów). Od r. 1996 jest prezesem ogólnopolskiej Rady Porozumiewawczej Badań nad Polonią.

W r. 1946 poślubił Hannę Marię z Janikowskich, zmarłą w r. 1995, wychowując dwie córki i dwóch synów.

Za zasługi w pracy naukowej, społecznej i państwowej został odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Komandorią z Gwiazdą i Wielką Wstęgą Orderu Odrodzenia Polski. W r. 1992 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Suwałk, w r. 1995 doktorat nauk ekonomicznych honoris causa w SGH w Warszawie, w r. 1996 odznakę „Za zasługi dla województwa suwalskiego” oraz państwową odznakę honorową „Zasłużonego dla Kultury Polskiej” a w 1998 r. odznaczenie „Zasłużony dla Białostoczyzny”.

 

gen. Rudolf Dzipanov

Urodził się 19 września 1921 w Suwałkach. Absolwent Akademii Sztabu Generalnego (1956). Uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych w Wojskowej Akademii Politycznej w 1964.

W latach 1939-1944 przebywał na Lubelszczyźnie, gdzie pracował w gospodarstwie rolnym. W sierpniu 1944 r. wstąpił do Wojska Polskiego, ukończył podoficerską szkołę w 4 samodzielnym batalionie szkolnym i jako dowódca plutonu fizylierów 11 pułku piechoty przeszedł szlak bojowy razem z 4 Dywizją Piechoty. W bitwie pod Kołobrzegiem został ranny w nogę.

Po wojnie pełnił różne funkcje w sztabach i w wyższym szkolnictwie wojskowym. Był m.in.: dowódcą l batalionu w 36 pułku piechoty, oficerem taktyczno-wyszkoleniowym 34 pułku piechoty oraz dowódcą 2 batalionu w tym samym oddziale (1947-1949), zastępcą szefa Katedry Taktyki Ogólnej w Akademii Wojskowo-Politycznej i Wojskowej Akademii Politycznej (1954-1963), zastępcą szefa Wojskowego Instytutu Historycznego (1963-1964), szefem Katedry Taktyki Ogólnej i Sztuki Operacyjnej w Wojskowej Akademii Politycznej (1964-1965) oraz szefem Zarządu III Operacyjnego OTK Sztabu Generalnego WP (1965-1967).

W 1966 został mianowany na stopień generała brygady. Następnie był szefem Sekretariatu Komitetu Obrony Kraju i zastępcą dowódcy Warszawskiego Okręgu Wojskowego ds. Obrony Terytorialnej Kraju. W 1973 powierzono mu funkcję szefa polskiej misji w Międzynarodowej Komisji Kontroli i Nadzoru w Wietnamie, a następnie szefa Zespołu Naukowego w Sztabie Generalnym WP. W marcu 1978 został komendantem Wojskowego Instytutu Historycznego. W grudniu 1981 mianowano go pełnomocnikiem Ministra Obrony Narodowej przy Polskiej Akademii Nauk, po czym w 1987 został przeniesiony w stan spoczynku.

 

Kontradmirał Jerzy Tumaniszwili

Kontradmirał Jerzy TUMANISZWILI urodził się 21 czerwca 1916r. w Polsce. Z pochodzenia jest Gruzinem. Początkowo służył w polskiej Marynarce Wojennej jako oficer kontraktowy. Jest absolwentem Gimnazjum Męskiego im. Karola Brzostowskiego w Suwałkach. Był słuchaczem Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej, 15 października 1938r. promowany został na stopień podporucznika marynarki. Od listopada 1938 do marca 1939r. uczestniczył w Kursie Aplikacyjnym dla Podporuczników Marynarki i służył w Kadrze Floty w Gdyni. Od marca 1939 do sierpnia 1940r. był oficerem wachtowym niszczyciela „Burza”, potem II oficerem broni podwodnej podczas przejęcia tego okrętu w ramach planu operacyjnego „Peking” z Gdyni do Anglii oraz pierwszego ataku na niemiecki okręt podwodny 7 września 1939r., patroli na Morzu Północnym, kampanii norweskiej i boju pod Calais 24 maja 1940r. Od 5 października 1940 do 30 kwietnia 1941r. pełnił obowiązki I oficera broni podwodnej na przejętym przez Polską Marynarkę Wojenną francuskim niszczycielu „Ouragan” do czasu zwrócenia okrętu marynarce wojennej Wolnych Francuzów. Następnie kierował grupą marynarzy przeznaczonych do obsadzenia niszczyciela „Krakowiak”, skierowanych do Gunnery School. 3 maja 1941r. został zakontraktowany jako porucznik marynarki, co było równoznaczne z awansem do tego stopnia i 13 maja 1941r. został wyznaczony na niszczyciel „Krakowiak”, będący jeszcze w stadium budowy, jako II oficer artylerii. Od 20 kwietnia 1941 do 28 grudnia 1942r. służył na ORP „Krakowiak” podczas działań na kanale La Manche, od 30 sierpnia 1941r. do czasu skierowania go na Kurs Oficerski Artylerii Morskiej był I oficerem artylerii tego okrętu.

W dniu 30 września 1941r. otrzymał obywatelstwo polskie. Brał udział 8 maja 1942r. w rajdzie na Lofoty i działaniach na kanale La Manche. Od 15 maja do 5 sierpnia 1942r. był słuchaczem V Kursu Oficerskiego Artylerii Morskiej. Następnie, od sierpnia do grudnia 1942r. uczestniczył w patrolach na kanale La Manche i walkach z bateriami nadbrzeżnymi. 14 października 1942r. został ranny w nogę podczas bitwy ze ścigaczami.

Od 28 grudnia 1942 do grudnia 1943r, pełnił służbę w Centrum Wyszkolenia Specjalistów Floty jako kierownik grupy artylerii. Od 3 stycznia 1944 do 12 lutego 1945r. był I oficerem artylerii na niszczycielu „Piorun”, i brał udział w działaniach na północnym Atlantyku, akcjach przeciw niemieckiemu pancernikowi „Tirpitz” w kwietniu 1944r. oraz wsparciu lądowania w Normandii, bitwach pod Ouessant i pod Jersey w czerwcu 1944, patrolach biskajskich i zatopieniu łamacza blokady „Sauerland” 12 sierpnia 1944r., akcjach przy brzegach Francji i działaniach w ramach brytyjskiej 23 Flotylli Niszczycieli.

Od 12 lutego 1945r. był oficerem artylerii Floty. 3 maja 1945r. został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari za odwagę i męstwo wykazane podczas walki z zespołem niemieckich poławiaczy min w nocy 13/14 czerwca 1944r. oraz awansowany do stopnia kapitana marynarki. Na podstawie Zarządzenia Prezydenta RP Ryszarda Kaczorowskiego z 10 listopada 1990r. otrzymał awans na kolejny stopień wojskowy – komandora podporucznika. W październiku 1950r. wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Był czynnym członkiem Stowarzyszenia Marynarki Wojennej i uczestnikiem jego pierwszych światowych zjazdów. Opublikował kilkadziesiąt artykułów zawierających wspomnienia i opracowania dotyczące Polskiej Marynarki Wojennej. Rozpoczął działalność publicystyczną już podczas wojny na łamach „Polski Walczącej”, pisząc niekiedy pod pseudonimem „Jerzy Traper”, a po wojnie publikował w „Naszych Sygnałach”, czasopiśmie Stowarzyszenia Marynarki Wojennej, ostatnio na łamach „Przeglądu Polskiego”, dodatku literacko-społecznego wychodzącego w Nowym Jorku „Nowego Dziennika”, Jest też członkiem zwyczajnym nowojorskiego Instytutu Józefa Piłsudskiego w Ameryce.

Za szczególne zasługi w II wojnie światowej został odznaczony: Orderem Wojennym Virtuti Militari V klasy, Orderem Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej, trzykrotnie Krzyżem Walecznych i czterokrotnie Medalem Morskim oraz norweskim Medalem za Narwik.

W sierpniu 2008 roku postanowieniem Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego został awansowany do stopnia kontradmirała (w stanie spoczynku).

Zmarł 9 grudnia 2010 na Florydzie.

 

Mirosław Pietrewicz

Mirosław Piotr Pietrewicz urodził się 2 stycznia 1941 r. w Nowej Wsi, woj. podlaskie. W 1963 r. ukończył studia na Wydziale Ekonomiki Produkcji w Szkole Głównej Planowania i Statystyki (obecnie: Szkoła Główna Handlowa). Pracował w Instytucie Finansów, a następnie w Katedrze Finansów SGH, gdzie w 1970 r. obronił pracę doktorską, a w 1978 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego. W latach 1978-1985 był kierownikiem Zakładu Polityki Agrarnej w Instytucie Rozwoju Wsi i Rolnictwa Polskiej Akademii Nauk. Od października 1985 r. pracuje w Katedrze Finansów SGH. W 1987 r. otrzymał tytuł naukowy profesora. W latach 1987-1990 był prodziekanem Wydziału Finansów i Statystyki SGH.

W latach 1986-1988 pełnił społecznie funkcję członka Komisji Planowania przy Radzie Ministrów; członek Rady Naukowej przy Prezesie Narodowego Banku Polskiego (1990-1994); członek Społecznej Rady Planowania (1992-1993); współautor programów ekonomicznych PSL w latach 1991-1993 i 1997-2001.

Minister, kierownik Centralnego Urzędu Planowania (1993-1996); wiceprezes Rady Ministrów i Minister Skarbu Państwa (1996-1997); poseł III kadencji Sejmu RP (1997-2001), pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Komisji Finansów Publicznych; w latach 2002-2003 Prezes Rządowego Centrum Studiów Strategicznych.

W pracy naukowej i publicystycznej zajmował się zagadnieniami finansowania rolnictwa oraz problematyką finansów publicznych ze szczególnym uwzględnieniem zagadnień finansów samorządu terytorialnego i polityki podatkowej. Autor lub współautor kilkunastu książek naukowych i popularnonaukowych oraz ponad 100 artykułów.

 

Piotr Władysław Witold Kuryłłowicz

  1. 3 grudzień 1920r. – urodzony w Rosji w Semipałatyńsku, syn Piotra i Katarzyny
  2. 1921r.- powrót do Polski, zamieszkanie w Grodnie
  3. 1930r.- przyjazd do Suwałk
  4. 1938r.- Egzamin Maturalny w Gimnazjum im. Karola Brzostowskiego (obecnie I Liceum Ogólnokształcące im. M. Konopnickiej w Suwałkach)
  5. sierpień 1938r.- służba w Wojsku Polskim (kurs kadetów w 86 Pułku Piechoty w Grodnie)
  6. 3 styczeń- wrzesień 1939r.- Szkoła Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie
  7. 17 września- październik 1939r.- przedarcie się do Francji przez Rumunię, Maltę.
  8. od lutego 1940r.- pobyt w Wielkiej Brytanii ( wrzesień 1940r.- służba w RAF Volunteer Reserve w Manston, a od maja 1940 w Blackpool)
  9. od sierpnia 1940r.- Polskie Siły Powietrzne w Wielkiej Brytanii
  10. październik 1940r.- marzec 1941r.- Elementary Flying Training School w Hucknall
  11. marzec- maj 1941r.- 8th Service Flying Training School w Montrose

12.16 czerwiec- 28 lipiec 1941r.-55 OUT w Usworth- pilot samolotu HurricaneI

  1. 28 lipiec 1941r.- 21 październik 1941r.- 317 Dywizjon Myśliwski „Wileński”- 29 lotów operacyjnych (patrolowanie konwojów), pilot samolotu Hurricane I, II
  2. 21 październik 1941r.- 7 lipiec 1942r.- 317 Dywizjon Myśliwski „Wileński”, pilot samolotu Spitfire V B
  3. 30 grudnia 1941r.- pierwsza bitwa podczas lotu operacyjnego w okolicach Brest (Francja)
  4. Pobyt w Exeter, lotnisko Northolt- 317 Dywizjon Myśliwski „Wileński w samolocie Spitfire V B wykonał 25 lotów operacyjnych (patrolowanie konwojów), 22 misje lotnicze do Francji
  5. 4 lipiec 1942r.- awans na stopień podporucznika (ang. Pilot Officer)
  6. 28 lipiec 1942r.- 13 maj 1943r.- 315 Dywizjon Myśliwski “Debliński”- Woodvale, od 5 września 1942r. w Northolt- brał udział w 5 walkach podczas lotów operacyjnych
  7. 12 grudzień 1942r.- pierwszy lot Spitfire IX ( w samolocie Spitfire IX stoczył 24 walki w czasie lotów operacyjnych)
  8. 13 maja 1943r.- podczas Ramrod 71 zestrzelony, dostaje się do niewoli
  9. maj/czerwiec 1943r.- styczeń 1945r.- pobyt w Stalag Luft III w Żaganiu, awans na stopień porucznika (Flying Officer)
  10. 27 styczeń 1945r.- powrót do Europy Zachodniej
  11. luty- marzec 1945- pobyt w Mar Lag, k/ Tarmstadt (III Rzesza)
  12. marzec- kwiecień 1945r.- pobyt w obozie w Tremenhorst k/ Lubeki (III Rzesza)
  13. maj 1945r. – wyzwolenie
  14. 7 maj 1945r.- powrót do Wielkiej Brytanii, Lancaster, Wing Airfield, potem RAF Cosford, odznaczony Krzyżem Walecznych oraz Medalem Sił Powietrznych,
  15. 1945-1947- służba w Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii, awans na stopień kapitana lotnictwa (Flight Lieutenant)
  16. 1947- 1949- służba w Polskim Korpusie Przysposobienia i Rozmieszczenia (Polish Resettlement Corps) (nie wraca do Polski)
  17. 1949-1954- studia w Queen’s Belfast University (Północna Irlandia)
  18. 1954- 1959- służba w stopniu kapitana, Royal Army Dental Corps w Kanadzie
  19. 1959- zdemobilizowany, zakłada własną działalność, zamieszkuje w Goergetown, Ontario, Kanada.